به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مهدی گروسی افزود: پیشازاین، بسیاری از تولیداتی که عنوان میشد مربوط به استانها بود، عملاً به دست هنرمندان تهرانی تولید میشد، اما در این دوره، تمام آثار توسط حوزه استانها تولید شد. همه این اتفاقات با راهبری مرکز و اسناد بالادستی مانند سند تحول رسانه ملی و منویات شورای تبیین و… رخ داد، اما تولید بهطور کامل در خود استانها و توسط هنرمندان همان استانها انجام شد.
وی افزود: ما در مرکز، فقط یک مدیر موسیقی داریم و هیچ گروه تولیدی متمرکزی و زیرمجموعهای وجود ندارد. این یکی از ویژگیهای مهم رویکرد ماست؛ به این معنا که هیچ کارمند سازمانی تولیدکننده این آثار نیست و درواقع هنرمندان مردمی و بومی، این آثار را تولید میکنند. در این دوره، سراغ نواهای محلی و بومی رفتیم. بسیاری از این موسیقیهای محلی که ریشه در روستاها داشتند و بعضاً فراموش شده بودند، دوباره احیا شدند. همچنین از استادان موسیقی مناطق مختلف که سالها از رسانه دور بودند، استفاده شد.
مدیر هماهنگی موسیقی استانهای رسانه ملی تأکید کرد: یکی از اقدامات مهم سند تحول، رویداد ملی «ایران جان» بود. وظیفه «ایران جان» این بود که ظرفیتهای استانها را به تصویر بکشد. یکی از محورهای ویژه این رویداد، حوزه موسیقی بود. نواهایی مانند لالاییها، شاهنامهخوانیها، نقالیها و آیینهای موسیقایی که پیشازاین کمتر در شبکههای سراسری دیده میشدند، در این دوره موردتوجه قرار گرفتند.
وی گفت: یکی از مشکلات جدی در حوزه موسیقی محلی، بحث مالی است. متأسفانه ما نتوانستیم آنطور که بایدوشاید، بهویژه در استانها، به این موضوع بپردازیم. طبیعی است که در چنین شرایطی کیفیت آثار کاهش پیدا کند. بااینحال، هنرمندان نهایت تلاش خود را میکنند، اما این مسئله یکی از مشکلات بزرگ ما در حوزه موسیقی استانهاست، بهویژه وقتی قرار است از شاعر خوب یا نوازندگان حرفهای استفاده شود.
گروسی با اشاره به اینکه در دوره تحول، تلاش شد نگاه موزهای به موسیقی بومی و موسیقی اقوام کنار گذاشته شود، اضافه کرد: پیشازاین، گاهی این نوع موسیقیها بیشتر بهعنوان یک موضوع حاشیهای یا تزئینی دیده میشدند، نه بهعنوان یک مسئله اصلی، اما اکنون این نگاه تغییر کرده است. دلیل این تغییر، مطالبه مخاطبان است.
وی درباره نسل جوان و نوجوان و رابطه آنها با موسیقی اقوام با بیان اینکه این ممکن است موسیقی محلی برای آنها قابلدرک نباشد یا با ذائقهشان فاصله داشته باشد، عنوان کرد: در اتاقهای فکر به این موضوع پرداخته شد که موسیقی محلی هنگام بازسازی و احیا، بهگونهای ارائه شود که سلیقه نسل جوان را نیز دربر بگیرد. بدین منظور، بسیاری از موسیقیهای محلی با تنظیمهای جدید و استفاده از سازهای جدید بازآفرینی شدند. یکی از نتایج این رویکرد، شکلگیری قالبی با عنوان «پاپ محلی» بود؛ قالبی که کمک میکند موسیقی محلی بهتر ارائه شود و نسل جوان آن را بپذیرد. درعینحال، هسته اصلی موسیقی بومی و هویتی، حفظ و بر آن تأکید جدی میشود.
گروسی یادآوری کرد: در حوزه موسیقیهای وطنی و میهنی نیز، با توجه به شرایطی که تجربه کردیم، تمرکز بیشتری صورت گرفت. در مقاطع خاص، تولید آثاری با مضامین میهندوستی در دستور کار قرار گرفت و از شاعران و کارشناسان این حوزه برای تولید محتوا دعوت شد. در حوزه برونمرزی نیز تلاش شد موسیقی اقوام معرفی شود. برای نمونه، آثاری به زبانهای کردی، بلوچی و ترکی تولید شد و در اختیار شبکههای برونمرزی قرار گرفت. این آثار در شبکههای مختلف پخش شدند و تعاملات فرهنگی خوبی را رقم زدند.
وی گفت: بخشی از موسیقی اقوام ما، درواقع جزئی از فرهنگ مشترک منطقه است؛ مانند موسیقی بلوچی، عربی یا ترکی که میان کشورهای همسایه نیز اشتراکات فرهنگی دارد. در این زمینه، تعاملات فرهنگی با مناطق مختلف، ازجمله خراسان، آذربایجان و حتی برنامهریزی برای همکاری با گروههای سرود در شهرهایی مانند بصره، در دستور کار قرار گرفت.