به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، علی رشیدی، مسئول امور گزارشگران شبکه رادیویی ایران گفت: گزارشگر جنگ در میانه دو حس متضاد ایستاده است؛ نگرانی برای جان و خانواده، و تعهد به آگاهی‌بخشی. زمانی که بسیاری برای حفظ امنیت شهر را ترک می‌کنند، او ناگزیر است در میدان حاضر باشد؛ صدای انفجار را بشنود، گردوغبار را ببیند و با وجود همه دل‌نگرانی‌های شخصی، روایتگر واقعیتی باشد که هر لحظه ممکن است تغییر کند.  وی افزود: هنر گزارشگر در چنین شرایطی، مهار اضطراب درونی و انتقال تصویری دقیق و مسئولانه از آن چیزی است که می‌گذرد. علی رشیدی گفت: سنگینی این مسئولیت زمانی دوچندان می‌شود که در میانه جنگی تحمیلی، خبری تکان‌دهنده نیز بر جامعه فرود آید؛ خبر فقدان رهبری که سال‌ها محور انسجام و هدایت کشور بوده است. در چنین بزنگاهی، جامعه نه‌تنها با تهدید بیرونی که با شوک عاطفی درونی نیز روبه‌رو می‌شود.  وی خاطر نشان کرد: فضای عمومی آمیخته‌ای از اندوه، نگرانی و پرسش می‌گردد و بیش از هر زمان دیگر، نیازمند صدایی مطمئن و قابل اتکاست. در چنین شرایطی، کوچک‌‌ترین لغزش در کلام می‌تواند بر التهاب‌ها بیفزاید.  مسئول امور گزارشگران شبکه رادیویی ایران تاکید کرد: اینجاست که رسانه نقش حیاتی خود را نشان می‌دهد. رسانه در بحران، صرفاً انتقال‌دهنده خبر نیست؛ پناهگاه روانی مردم است. گزارشگر باید میان سرعت و دقت تعادل برقرار کند، از دامن زدن به شایعات بپرهیزد و مرز خبر و تحلیل را روشن نگه دارد تا سرمایه اعتماد عمومی آسیب نبیند.  وی گفت: در این میان، رادیو جایگاهی ویژه دارد. رسانه‌ای که بی‌نیاز از تصویر، در تاریکی پناهگاه‌ها، در خودروهای در حال حرکت و در خانه‌هایی با برق قطع‌شده نیز همراه مردم می‌ماند. رادیو در روزهای بحران، صدایی پیوسته و همدل است؛ صدایی که حس تنهایی را می‌کاهد و دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند.  علی رشیدی خاطرنشان کرد: نقش رادیو در تقویت انسجام ملی، در چنین شرایطی برجسته‌تر می‌شود. پخش به‌موقع اخبار رسمی، گفت‌وگو با مسئولان، بازتاب همدلی‌ها و انعکاس صدای مردم، شبکه‌ای از اعتماد و همبستگی ایجاد می‌کند. در برابر عملیات روانی دشمن و جنگ روایت‌ها، این صدای آرام، دقیق و مسئولانه است که می‌تواند وحدت را حفظ کند و امید را زنده نگه دارد.  وی در پایان افزود: گزارشگری در جنگ، ماندن برای گفتن است؛ ایستادن در میانه آتش برای آنکه حقیقت خاموش نماند. اگر جنگ ناگهانی و بی‌مقدمه از راه می‌رسد، آنچه جامعه را استوار نگه می‌دارد، صدای مسئولانه‌ای است که رشته‌های اعتماد و وحدت را از گسستن باز می‌دارد.