به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی عقیده دارد هر برنامه تلویزیونی بخشی از یک منظومه رسانهای است و نباید انتظار داشت یک برنامه به تنهایی همه مطالبات مخاطبان را پاسخ دهد.
علی زادبر در ابتدای گفتوگو با اشاره به سابقه پخش برنامه «جریان» اظهار کرد: از شهریور سال ۱۴۰۲ که این برنامه روی آنتن رفت، کشور فرازوفرودهای مهمی را پشت سر گذاشته است. طبیعی است که برنامهای با ماهیت سیاسی و تحلیلی، تحتتأثیر این تحولات قرار بگیرد و شاید همین هم یکی از دلایل دیده شدن «جریان» بوده است. وی افزود: تا امروز حدود ۴۰۰ قسمت از این برنامه تولید و پخش شده و در مقاطع حساس، از جمله همزمان با برخی رخدادهای مهم و شرایط جنگی، تعداد برنامهها نیز افزایش پیدا کرده است تا بتوانیم متناسب با تحولات، تحلیلهای بیشتری در اختیار مخاطبان قرار دهیم. نگرانی مردم قابل احترام استزادبر در پاسخ به پرسشی درباره حضور برخی چهرههای علمی و دانشگاهی در برنامه «جریان» و نگرانی مخاطبان نسبت به احتمال قرار گرفتن این افراد در معرض تهدید یا ترور گفت: این دغدغه مردم کاملاً قابل احترام است، اما باید توجه داشت که حضور افراد در رسانه ملی براساس ضوابط، شیوهنامهها و هماهنگیهای مشخص انجام میشود. وی ادامه داد: بسیاری از این شخصیتها اساساً افراد گمنامی نیستند و سالهاست در عرصههای علمی، دانشگاهی یا مدیریتی شناخته شدهاند. پیش از آنکه مردم نسبت به این موضوع حساسیت نشان دهند، مجموعههای مسئول درباره حضور این افراد ملاحظات لازم را در نظر گرفتهاند. هر برنامه بخشی از یک پازل رسانهای است.مجری «جریان» با اشاره به برخی انتقادها مبنی بر اینکه چرا برنامه به همه موضوعات روز ورود نمیکند، تصریح کرد: از نخستین برنامههایی بودیم که به پرونده چای دبش پرداختیم و درباره فساد اقتصادی و نقد برخی رویههای داخلی نیز گفتوگوهای متعددی داشتیم، اما هر برنامه مأموریت مشخصی دارد و نمیتوان انتظار داشت همه موضوعات را به یک اندازه پوشش دهد. من همیشه تأکید کردهام که برنامههای تلویزیون را باید مانند قطعات یک پازل دید. هر برنامه بخشی از اطلاعات، تحلیل یا روایت را ارائه میکند و در کنار سایر برنامهها، تصویر کاملتری برای مخاطب شکل میگیرد. قضاوت درباره یک برنامه بر اساس یک یا دو قسمت، نگاه دقیقی نیست.زادبر تأکید کرد که «جریان» از ابتدا به عنوان برنامهای نیمهتخصصی با محوریت تحلیلهای سیاسی و تاریخی طراحی شده و طبیعی است که در همین چارچوب حرکت کند.وی یکی از تفاوتهای اصلی «جریان» با بسیاری از برنامههای سیاسی تلویزیون را نوع مهمانان آن دانست و عنوان کرد: از ابتدا قرار نبود این برنامه محل گفتوگو با مسئولان و سیاستمداران باشد. هدف ما ایجاد تریبونی برای نخبگان دانشگاهی، پژوهشگران و اندیشمندان بود تا بتوانند درباره مسائل کشور تحلیل ارائه کنند. به همین دلیل، تعداد گفتوگوهای ما با مسئولان اجرایی بسیار محدود بوده و عمده مهمانان برنامه را استادان دانشگاه، پژوهشگران و صاحبنظران حوزوی و دانشگاهی تشکیل دادهاند. خودم را مجری نمیدانمیکی از بخشهای متفاوت این گفتوگو، توضیح زادبر درباره نقش خود در برنامه «جریان» بود. وی در پاسخ به پرسش یکی از بینندگان که درخواست کرده بود که مجری «جریان» باید کمتر سخن گفته و کلام مهمان را قطع نکند، گفت: هیچوقت خودم را مجری بهمعنای متعارف کلمه ندانستهام. اساساً برای این برنامه به دنبال فردی بودیم که از فضای دانشگاهی بیاید و بتواند گفتوگوها را هدایت کند. به دلیل علاقه و مطالعاتی که در حوزه تاریخ داشتم، این مسئولیت به من سپرده شد. نقش من بیشتر هدایت بحث و طرح پرسش است تا اجرای کلاسیک برنامه.زادبر درباره الگوی اجرای خود توضیح داد: برنامه گفتوگومحور با سخنرانی تفاوت دارد. اگر مجری صرفاً سکوت کند و هیچ نقشی در پیشبرد بحث نداشته باشد، تفاوتی با یکی از ابزارهای صحنه نخواهد داشت. البته تلاش میکنم کمتر از مهمان صحبت کنم و معمولاً نقش پرسشگر را داشته باشم. بهندرت پیش میآید که دیدگاه شخصی خودم را مطرح کنم، اما در برخی لحظات لازم است برای روشن شدن بحث یا تغییر مسیر گفتوگو، ورود کوتاهی داشته باشم. زادبر در پایان با اشاره به شرایط منطقه و تحولات سالهای اخیر اظهار کرد: ما در منطقهای زندگی میکنیم که سالهاست شرایط عادی را تجربه نکرده است. ممکن است جنگهای نظامیبه پایان برسند، اما جنگ روایتها و نبرد رسانهای هیچگاه متوقف نمیشود. در چنین شرایطی، مهمترین وظیفه رسانه کمک به فهم دقیقتر مسائل است؛ اینکه بتواند میان انبوه صداها، اطلاعات و روایتها، امکان تحلیل و قضاوت آگاهانه را برای مخاطب فراهم کند. اگر رسانه بتواند به افزایش فهم عمومیکمک کند، بخش مهمی از رسالت خود را انجام داده است.