به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مهربانی معتقد است تلویزیون، در کنار سرگرمی، باید نقش یک مدرسه عمومی را ایفا کند؛ مدرسه‌ای که قرار نیست کتاب‌های درسی را تدریس کند، بلکه باید مهارت‌های زندگی، الگوهای تربیتی و تجربه‌های الهام‌بخش را به مخاطب منتقل سازد. اجرای برنامه صبحگاهی، فرساینده اما آموزنده حامد مهربانی در ابتدای گفت‌وگو به تجربه اجرای برنامه «در انتهای الوند» اشاره کرد و گفت: سه سال هرروز ساعت پنج صبح با استرس از خواب بیدار می‌شدم. این سبک زندگی در بلندمدت فرساینده است و انرژی زیادی از انسان می‌گیرد. ضمن اینکه در آن دوره تنها مجری یک برنامه نبودم و هم‌زمان اجراهای دیگری هم داشتم. طبیعی است که این حجم از مسئولیت و فشار کاری، استرس زیادی ایجاد می‌کرد، اما درعین‌حال تجربه ارزشمندی بود که چیزهای بسیاری به من آموخت. مهربانی درباره فاصله میان پایان «در انتهای الوند» تا آغاز اجرای «هم‌شاگردی سلام» عنوان کرد: بعدازآن برنامه پروژه‌های مختلفی را تجربه کردم که یکی از مهم‌ترین آن‌ها برنامه «بوم» بود؛ برنامه‌ای که ازنظر شخصی برای من بسیار الهام‌بخش و متفاوت گذشت. در این مدت پنج فیلم کوتاه نیز ساختم و تلاش کردم تجربه‌های تازه‌ای در حوزه تصویر و روایت کسب کنم. همه این مسیرها درنهایت مرا به «هم‌شاگردی سلام» رساند. این مجری تلویزیون برنامه «بوم» را یکی از متفاوت‌ترین تجربه‌های تلویزیونی خود دانست و اظهار کرد: در این برنامه تلاش می‌کردیم از زاویه‌ای تازه به هنر نگاه کنیم. برای نخستین بار ارکستر را با جزئیات به تصویر کشیدیم؛ کاری که برای بسیاری از مخاطبان تازگی داشت. همچنین در روز معلم، به سراغ استاد محمدرضا لطفی رفتیم و تلاش کردیم مواجهه‌ای متفاوت با چهره‌های فرهنگی و هنری داشته باشیم. به اعتقاد مهربانی، پرداختن به هنر در تلویزیون همواره کمتر از ظرفیت واقعی آن بوده و به همین دلیل بسیاری از سوژه‌های برنامه «بوم» برای مخاطبان تازگی داشت. تلویزیون باید مدرسه باشد مجری «هم‌شاگردی سلام» درباره فلسفه شکل‌گیری این برنامه تصریح کرد: ایده اصلی برنامه از اهمیت نهاد مدرسه شکل گرفت و حتی طراحی صحنه نیز تداعی‌کننده یک کلاس درس بود. بسیاری از اندیشمندان، تلویزیون را مدرسه و دانشگاه عمومی جامعه می‌دانند. رسانه اگرچه ناگزیر از استفاده از عنصر سرگرمی است، اما نباید از کارکرد آموزشی و تربیتی خود فاصله بگیرد. یکی از مهم‌ترین محورهای سخنان مهربانی، نقش دانش‌آموزان در «هم‌شاگردی سلام» بود. مهربانی با اشاره به این موضوع تأکید کرد: دغدغه من از ابتدا این بود که دانش‌آموزان صرفاً نقش دکور یا سیاهی‌لشکر را نداشته باشند. تلاش کردیم آن‌ها کنشگر باشند؛ انشا بنویسند، سؤال بپرسند، نظر بدهند و در روند برنامه مشارکت واقعی داشته باشند. اگر واقعاً دلسوز تلویزیون باشیم، باید به نوجوانان فرصت بدهیم دغدغه‌هایشان را به‌صورت زنده مطرح کنند؛ بدون آنکه مدام نگران خطوط قرمز باشیم. وقتی به آن‌ها میدان بدهیم، احساس تعلق بیشتری به رسانه پیدا می‌کنند. بلاگرها؛ تهدید یا فرصت؟ مهربانی درباره استفاده از چهره‌های فعال فضای مجازی در تلویزیون تصریح کرد: ممکن است برخی، پدیده مجری -‌ بلاگر را یک آسیب بدانند، اما من این‌طور فکر نمی‌کنم. فضای مجازی، به‌ویژه پس از دوران کرونا، استعدادهای فراوانی را معرفی کرده است. همه این افراد مناسب تلویزیون نیستند، اما نباید آن‌ها را از دایره نگاه حذف کنیم. برخی از این افراد ظرفیت‌های خوبی دارند و اگر درست هدایت شوند، می‌توانند در رسانه رسمی نیز موفق باشند.این مجری تلویزیون درعین‌حال تأکید کرد که شبکه آموزش در انتخاب سوژه‌ها و مهمانان، همراهی و حمایت قابل‌توجهی با گروه برنامه داشته و «هم‌شاگردی سلام» کم‌چالش‌ترین تجربه حرفه‌ای او در حدود سیزده سال فعالیت تلویزیونی بوده است. آنتن زنده حرمت دارد این مجری تلویزیون مهم‌ترین دغدغه خود را اثرگذاری اجتماعی برنامه‌هایش دانست و اظهار کرد: بازخوردهای مثبت مخاطبان برای ما بسیار ارزشمند است، زیرا احساس می‌کنیم توانسته‌ایم چیزی به مخاطبان اضافه کنیم. تلویزیون یک ابزار ارتباط اجتماعی است و باید این ارتباط را درست برقرار کند. آنتن زنده حرمت دارد و به‌نوعی حق‌الناس است؛ بنابراین حتی اگر هدف برنامه سرگرمی‌باشد، باز هم باید بر پایه فکر، برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری ساخته شود. مهربانی در پایان تأکید کرد: در هر برنامه‌ای که حضور داشتم، تلاش کرده‌ام دغدغه‌ای واقعی را دنبال کنم. اگر در «بوم» دغدغه من هنر بود، در «هم‌شاگردی سلام» دغدغه‌ام ارتقای آگاهی، ایجاد گفت‌وگو و کمک به رشد مخاطبان، به‌ویژه نسل نوجوان بوده که امیدوارم در این مسیر خوب عمل کرده باشیم.