به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: یکی از نمونه‌هایی که توانست تصویری متفاوت از شادی مذهبی ارائه کند، برنامه «محفل» بود و بازخورد مخاطبان نیز نشان داد که تصور افراد از شادی یکسان نیست. گاهی انسان تصور می‌کند شاد است، اما وقتی با نمونه‌هایی از شادی عمیق و معنوی مواجه می‌شود، متوجه تفاوت میان شادی زودگذر و شادی درونی می‌شود.ابوالقاسمی ادامه داد: برخی شادی‌ها صرفاً جنبه سرگرمی دارند، اما شادی می‌تواند از یک اتفاق ادبی، یک داستان، یک محتوای آموزنده یا حتی حضور در هیئت و تجربه سوگواری شکل بگیرد. ممکن است فردی در یک هیئت گریه کند، اما پس از آن احساس شادی و آرامش داشته باشد و این نشان می‌دهد که گریه و شادی لزوماً در مقابل یکدیگر قرار ندارند. ما سرگرمی و شادی را با یکدیگر اشتباه گرفته‌ایم، درحالی‌که این دو مفهوم یکی نیستند. اگر زندگی فرد هدفمند و دینی و نگاه او به زندگی مبتنی‌بر ارتباط با خدا و معنای الهی باشد، جنس شادی او نیز تغییر می‌کند و انرژی متفاوتی در زندگی او شکل می‌گیرد.وی درباره نسبت محتوا و فرم در برنامه‌های شاد مذهبی نیز اظهار کرد: هر دو عنصر اهمیت دارند و نمی‌توان یکی را نادیده گرفت. رنگ، چشم‌نوازی دکور و دیگر عناصر بصری می‌توانند در اثرگذاری محتوای برنامه نقش داشته باشند و متأسفانه گاهی از این ظرفیت‌ها کمتر استفاده می‌شود.این قاری قرآن با اشاره به تجربه برنامه «محفل» گفت: در این برنامه، ترکیب رنگ‌ها، دکور، شوخی‌های مناسب و نکات موجود در کلام توانسته در ایجاد فضای برنامه مؤثر باشد، اما درنهایت اصل، محتواست. محتوای درست می‌تواند به خودی خود شادی‌آفرین باشد، البته به شرط آنکه ابتدا مشخص کنیم هدف ما از ایجاد شادی چیست.ابوالقاسمی درباره معیار موفقیت یک برنامه شاد مذهبی نیز یادآور شد: موفقیت زمانی ارزشمند است که برنامه بتواند رضایت مخاطب را به دست آورد، بدون آنکه اخلاق، ادب و ارزش‌های انسانی آسیب ببیند. برخی برنامه‌ها ممکن است مخاطب را به‌تدریج بخندانند، اما در این مسیر بخشی از ارزش‌ها و احترام‌ها را از بین ببرند. نمونه‌هایی از این اتفاق را در برخی تولیدات فضای مجازی دیده‌ایم که گاهی به تضعیف احترام به بزرگ‌تر منجر شده است. بنابراین میزان خنداندن مخاطب به‌تنهایی نمی‌تواند شاخص موفقیت یک برنامه باشد.این مدرس قرآن، «محفل» را نمونه‌ای موفق در این زمینه دانست و گفت: بازخوردی که از مخاطبان این برنامه دریافت شده این است که می‌توان شاد بود و درعین‌حال مرتکب گناه نشد. رعایت اخلاق و اصول دینی هیچ منافاتی با شادی ندارد و مخاطبان نیز این موضوع را در ارتباط با برنامه تجربه کرده‌اند. برخی مخاطبان عنوان می‌کنند که در زمان مناسب با برنامه هم گریه کرده‌اند و هم خندیده‌اند. آموزش‌هایی که در قالب داستان ارائه می‌شود و طنزهای هدفمند و رشددهنده، می‌توانند در کنار ایجاد شادی، اثر تربیتی نیز داشته باشند و همین مسئله ارزش یک برنامه را افزایش می‌دهد.وی درباره سهم رسانه ملی در فرهنگ‌سازی شادی مذهبی نیز اظهار کرد: تلویزیون برای بخش قابل توجهی از مردم همچنان یک مرجع است و مخاطبان به رسانه ملی، به‌ویژه رادیو، اعتماد دارند؛ چرا که تصور می‌کنند محتوای پخش‌شده از فیلترهای مختلف عبور کرده و از نظارت برخوردار است. همین جایگاه باعث می‌شود رسانه ملی هم بتواند نقش یک دانشگاه را ایفا کند و هم اگر از ظرفیت خود درست استفاده نکند، امکان آسیب‌رسانی داشته باشد. بنابراین مسئولیت رسانه در نوع محتوایی که برای جامعه تولید و عرضه می‌کند، بسیار سنگین است.این کارشناس تلویزیون در بخش دیگری از صحبت‌های خود، توجه به نسل جوان را یکی از ضرورت‌های امروز رسانه دانست و گفت: یکی از مشکلات کشور این است که گاهی افراد مسن برای همه گروه‌ها، به‌ویژه جوانان، تصمیم می‌گیرند، در حالی که باید جوانان را در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری مربوط به خودشان مشارکت داد. ابوالقاسمی همچنین یکی از مشکلات امروز رسانه را عقب‌ماندگی در فرم و استفاده از نیروهای متناسب با نیازهای جدید رسانه‌ای دانست و عنوان کرد: رسانه ما در برخی زمینه‌های فرمی و همچنین در انتخاب افرادی که برای تولید برنامه استفاده می‌کند، از رسانه‌های خارجی عقب‌تر است. از سوی دیگر، نظرخواهی و آسیب‌شناسی از برنامه‌سازان نیز به اندازه کافی انجام نمی‌شود و این مسئله مشکلات موجود را تشدید می‌کند. امروز در دنیای رسانه زندگی می‌کنیم، اما رسانه در کشور ما دیرتر از آنچه باید این تغییر را درک کرده است. تجربه «محفل» نیز نشان داد که اگر به ظرفیت‌های موجود در جامعه و به‌ویژه ظرفیت قرآن اعتماد شود، می‌توان نتایج متفاوتی به دست آورد.وی با تأکید بر ضرورت بازتعریف شادی مذهبی گفت: شادی باید به‌درستی تعریف شود. امید به معاد و قیامت نیز می‌تواند شادی‌آفرین باشد و فرد مذهبی می‌تواند بدون آنکه الزاماً به ابزارهایی مانند بازی و موسیقی متکی باشد، شاد و امیدوار زندگی کند. این جنس شادی، کاذب و زودگذر نیست و اگر رسانه در برنامه‌سازی به دنبال برجسته کردن شادی واقعی و ماندگار است، باید به چنین مفاهیمی توجه کند. ازاین‌منظر، شادی مذهبی زمانی می‌تواند به یک تجربه باورپذیر برای مخاطب تبدیل شود که از محتوای عمیق و متناسب با فطرت انسان سرچشمه بگیرد و فرم نیز در خدمت انتقال همین محتوا قرار گیرد.