صداپیشه و مدیر دوبلاژ با بیان اینکه مدیریت واحد دوبلاژ اکنون از تمام ادوار گذشته بهتر عمل کرده است، گفت: برای زبانگردانی فیلمها، ما به چندین گوینده با تنوع صداهای گوناگون نیاز داریم. گویندههای ما میتوانند صدای بم داشته باشند و پیرزن و پیرمردگو باشند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، بهروز علیمحمدی افزود: در کل ما برخی صداها را در دوبلاژ کم داریم. اگر در گذشته خانمها زهرا آقارضا، نیکو خردمند، پروین ملکوتی، ژاله علو، آذر دانشی، تاجی احمدی، فهیمه راستکار و… هرکدام با صدای خاصی شناخته میشدند، اکنون جایگزینی برای این صداها نداریم.
وی ادامه داد: برخی معتقدند که باید افراد از سن پایین وارد عرصه صداپیشگی شوند، ولی واقعاً ما مشابه صدای ۲۰ سالگی ژاله علو یا فهیمه راستکار را امروز پیدا نمیکنیم. اگر کسی را میشناسید که در ۲۰ سالگی چنین صدایی دارد، برای ورود به این حرفه معرفیاش کنید! چه اشکالی دارد اگر شخصی سن بالاتری دارد و ما به جنس صدای او نیاز داریم، کمکش کنیم تا وارد این حرفه شود؟ چرا نباید زمینه همکاری را فراهم کرد؟ چرا اصرار داریم همه از جوانی وارد کار در این حوزه شوند؟
علیمحمدی متذکر شد: برخی افراد بدون اینکه خودشان مطلع باشند از صدایی برخوردارند که ظرفیت دارد و با کمی تلاش میتوان از صدای آنها در صداپیشگی و گویندگی استفاده کرد. این مسئله یکی از خلأهای حرفه صداپیشگی است و باید برای آن فکری کرد.
صداپیشه سریال «هشدار برای کبری ۱۱» خاطرنشان کرد: گاهی تصور میشود بهواسطه حضور پدرم در عرصه صداپیشگی و گویندگی، من به این شغل علاقهمند شدهام، اما واقعاً هدف من صداپیشگی نبود و میخواستم فوتبالیست شوم، ولی پدرم اجازه نداد وارد عرصه فوتبال شوم. یک بار در ۱۱ سالگی یکی از گویندههای پدرم سرکار حاضر نشده بود و از من خواست دیالوگ بگویم. بعد از آن حدود ۱۷ ساله بودم که برای گویندگی کارهای دیگری دعوت شدم.
علیمحمدی درباره صداهای محبوبش در بین صداپیشههای ایرانی نیز گفت: من عاشق صدای منوچهر والیزاده، چنگیز جلیلوند، منوچهر اسماعیلی، حسین عرفانی، سعید مظفری و پدرم مهدی علیمحمدی هستم. در نسل جدید نیز صدای سعید شیخزاده، افشین زینوری، علیرضا باشکندی، شروین قطعهای و… را دوست دارم. البته من معتقدم هر صدایی زیبایی خاص خودش را دارد و زمانی که بهعنوان صداپیشه در نقش مناسب خودش مینشیند، اثرگذارتر میشود.
وی با تأکید به اینکه نسل جدید باید فقط در صورتی وارد حرفه صداپیشگی شوند که عاشق این کار باشد، افزود: نیروهای تازه باید بدانند که «عشق، نون و آب نمیشود.» ممکن است فرد جوانی که وارد این حرفه میشود از درآمد اندک آن دلزده شود. گاهی این افراد آینده روشنی دارند و در صورتی که روی کار متمرکز شوند، میتوانند وضع بهتری پیدا کنند. باید بین فضای استودیو و بیرون تمایز قائل شد و زمانی که وارد استودیو میشوی، فقط به کار فکر کنی.
وی تجربه حضور پیشکسوتها در کنار نیروهای تازهکار را مایه دلگرمی دانست و گفت: اگر این نسل نبودند و برای حیات این هنر تلاش نمیکردند، ما نیز امروز نمیتوانستیم در این شغل فعالیت داشته باشیم. حاصل دستاوردهای آنها امروز در کنار خلاقیت و اشتیاق نسل جدید، شرایط تازهای را رقم زده است. جوانی که لیاقتش را دارد، نیازمند توجه است، چراکه همین دیدگاهها موجب امید و انگیزه نسل جدید این عرصه میشود.
به گفته علیمحمدی، تجلیل از چهرههای شاخص و قدیمی این هنر نباید به دوران کهولت آنها موکول شود. وی در این خصوص توضیح داد: چرا پیشکسوتها در هر عرصهای، زودتر و پیش از اینکه از پا افتاده شوند مورد تقدیر و تجلیل قرار نمیگیرند؟ باید زمانی که ذوق گرامی داشته شدن در دل هنرمندان وجود دارد از آنها تجلیل کنند تا خودشان هم لذتش را ببرند.