سیددانیال معنوی، گوینده رادیو فرهنگ:

در دنیایی که تلویزیون و فضای مجازی سرعت زندگی را تغییر داده، رادیو همچنان فضایی صمیمی و گرم برای گوش دادن، فکر کردن و احساس است.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، راحله آجودانی: صدای گرم و صمیمی‌گویندگان رادیو، حسی خاطره‌انگیز و ارتباطی عمیق با فرهنگ و تاریخ را برای بسیاری به ارمغان می‌آورد. در این گفت‌وگو با سیددانیال معنوی، گوینده جوان و شناخته شده رادیو فرهنگ، به بررسی مسیر پر فرازونشیب او در این عرصه و نگاهش به آینده رادیو می‌پردازیم.

جرقه ورود شما به رادیو از چه زمانی زده شده است؟

من متولد سال ۱۳۶۹ و بزرگ شده یک خانواده رسانه‌ای هستم. پدر و عمویم هر دو در حوزه رسانه فعالیت داشتند. بااین‌حال، ورود من به سازمان صداوسیما به‌صورت مستقیم ازطریق خانواده نبود و راه واقعاً همواری نداشتم. خاطرم هست از ۱۰ سالگی با ضبط صوت‌های دوکاسته شعر می‌خواندم یا برنامه‌ را اجرا و صدایم را ضبط می‌کردم. رادیو در کودکی، بخشی از زندگی من بود. از همان زمان علاقه به این رسانه در وجود من شکل گرفت. در دوران دانش‌آموزی، عضو گروه سرود بودم و هر هفته برنامه‌های رادیویی را گوش می‌کردم؛ رادیو جوان و برنامه‌های هفت‌شنبه و هفت‌تایی‌ها از خاطرات خوش آن دوران هستند. شاید این علاقه ریشه در حضور خانواده در رسانه داشته باشد، اما من از همان دوران کودکی تا به امروز عاشق رادیو هستم. همیشه آرزو داشتم اگر امکان داشته باشد، یک اجرای رادیویی با مرحوم منوچهر نوذری داشته باشم. او استاد مسلم حوزه اجرا بود و مخاطب‌شناسی و کار در رسانه را به‌خوبی می‌دانست.

از چه زمانی وارد عرصه رسانه شدید و چه چیزی شما را به سمت گویندگی رادیو سوق داد؟

ورود من به سازمان صداوسیما، به‌ویژه در نقش گوینده، خیلی آسان نبود. من ابتدا به‌عنوان دستیار صدا در شبکه جام‌جم مشغول به کار شدم؛ البته همه تلاشم معطوف به کار گویندگی بود. با وجود اینکه خانواده‌ام در رسانه بودند، راه هموار نبود. سال ۱۳۸۸، پس از پشت سر گذاشتن ۱۲ مرحله آزمون، بالأخره در مصاحبه با ژاله صادقیان پذیرفته شدم. نخستین برنامه‌ای که به‌عنوان گوینده اجرا کردم، برنامه «شباهنگ» در رادیو فرهنگ بود که هم‌زمان در بخش خبری زنده نیز هر ۳۰ دقیقه گویندگی داشتم؛ البته گویندگان اصلی آن برنامه خانم‌های بهروان و فاطمه رکنی بودند. پس از آن، وارد بخش شیفت و تولید شدم.

از آن زمان تاکنون در چه برنامه‌هایی به‌عنوان گوینده فعالیت داشته‌اید؟

پس از «شباهنگ» که یک مجله موسیقی پرشنونده بود، وارد بخش شیفت و تولید شدم و الآن در برنامه «سرزمین» گروه تاریخ و اندیشه که هر روز ساعت 13:00 پخش می‌شود با گروهی از متخصصان به رویدادهای تاریخی و معرفی آثار مفاخر ایران می‌پردازیم. علاوه‌بر این، در برنامه صبحگاهی گروه جامعه و کتاب «صبح به‌وقت فرهنگ» و برنامه عصرگاهی «ایستگاه ۱۰۶» نیز گویندگی دارم.

تفاوت کار در رادیو با تلویزیون را چگونه می‌بینید؟

با توجه به اینکه در سال‌های ۱۳۹۲-۱۳۹۳ تجربه اجرای تلویزیونی هم داشته‌ام، تفاوت اصلی در نحوه روایت و تصویرسازی است. در رادیو، ما باید با استفاده از صدای خود و توصیفات دقیق، تصویری را در ذهن مخاطب شکل دهیم، درحالی‌که در تلویزیون، تصویر نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند. با این حال، به نظر من کار در رادیو جذاب‌تر است، زیرا به خلاقیت و قدرت بیان بیشتر نیاز دارد.

رادیو فرهنگ چه ویژگی‌های دارد که آن را از سایر شبکه‌های رادیویی متمایز می‌کند؟

توقع مخاطبان رادیو فرهنگ از گویندگان، استفاده از ادبیات صحیح و واژگان مناسب است. ما به‌عنوان نمایندگان زبان فارسی، باید با هنرمندان با احترام و توجه رفتار کنیم. شاید یکی از مهمترین تفاوت گویندگی در رادیو فرهنگ همین پاسداشت زبان و ادبیات فارسی به‌طور ویژه باشد، جوری که ما حتی وظیفه داریم اگر مهمانان ما از زبان معیار فاصله گرفتند جایگزین فارسی را متذکر شویم، ما در رادیو فرهنگ به زبان فارسی به‌عنوان یک مرجع ادبی اهمیت می‌دهیم. استفاده از واژگان صحیح و مناسب، تلفظ دقیق و رعایت قواعد دستور زبان فارسی برای ما ضروری است.

بیشتر چه برنامه‌هایی را گویندگی کرده‌اید؟

برنامه‌های متفاوت و مختلفی را اجرا کرده‌ام. در عین اینکه شروع کار من با برنامه موسیقی بود، اما در حال حاضر در « سرزمین من» که هر روز ساعت 13:00 روی آنتن می‌رود سفری به شهرهای مختلف سرزمینمان ایران داریم، دیدنی‌های کشورمان را معرفی می‌کنیم، از رویدادهای مهم روز می‌گوییم و مناسبت‌های تقویمی را ورق می‌زنیم. شاید بتوان گفت « ایستگاه ۱۰۶» برنامه عصرگاهی این گروه ادامه موضوعی با گستردگی این گشت و گذار باشد که در آن با قطار رادیو فرهنگ در شهرهای مختلف ایران توقف می‌کنیم. در این برنامه، ضمن آشنایی با مفاخر کشورمان، به بحث‌های روز نیز می‌پردازیم و یک مجله فرهنگی - تاریخی و مهم‌تر از همه فضایی برای تفکر را برای شنوندگان فراهم می‌کنیم.

کار کردن در رادیو چه جذابیت‌هایی برای شما دارد؟

من کار کردن در رادیو را شغلی دوست‌داشتنی می‌دانم. رادیو فضایی امن و ‌گرم برای کارکنانش است و حس همبستگی و همکاری در آن بسیار قوی است. تلاش جمعی ما برای ارائه یک صدا به گوش شنوندگان، حس غرور و رضایت به ما می‌بخشد.
رادیو مانند یک خانه امن برای همه کارکنانش است. این صدا فرایند تلاش جمع زیادی از همکاران من است، از نویسنده و تهیه‌کننده گرفته تا همکاران فنی و دوستان عزیزی که همه با هم زحمت می‌کشند تا این صدا ازطریق امواج رادیویی به گوش شنونده برسد. من فکر می‌کنم رادیو رسانه‌ای گرم و همراه است که در عین کوچکی، صمیمی و به‌وسعت دل‌های مردمی است که آن را دنبال می‌کنند و با آن همراه هستند.

آینده رادیو فرهنگ را چگونه می‌بینید؟

رادیو فرهنگ با توجه به سابقه درخشان و مخاطبان وفادارش، همچنان می‌تواند نقش مهمی در فرهنگ و هنر کشور ایفا کند. با استفاده از فناوری‌های جدید و توجه به نیازهای مخاطبان، رادیو فرهنگ می‌تواند به ارتقای سطح فرهنگی جامعه کمک کند. فرهنگ در همه عرصه‌های زندگی نقش دارد. اگر مأموریت خود را به‌درستی انجام دهیم، می‌توانیم شبکه‌ای اثرگذار و موج‌آفرین باشیم. امیدوارم در تغییر افق برنامه‌ریزی مدیران این شبکه با توجه به نگاهی که به فرهنگ به‌عنوان شبکه زندگی دارند هرچه زودتر این تحول‌آفرینی را شاهد باشیم.