مریم نشیبا، صدای ماندگار برنامههای «شببخیر کوچولو» و «گلبانگ»، بیش از چند نسل را با لالاییها و قصههایش همراه خواب کرده است؛ گویندهای که با وجود گذر سالها هنوز با همان عشق و شور، رادیو ایران را خانه دوم خود میداند و از پشت میکروفن، آرامش را به شنوندگان هدیه میکند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، چند نسل با لالایی و قصههای او در برنامه «شب بخیر کوچولو» به خواب رفتهاند. به همین دلیل او را به نام مادر قصهگوی رادیو ایران میشناسند. مریم نشیبا، گوینده پیشکسوت شبکه رادیویی ایران طرفداران زیادی بین مردم دارد. او خوشصدا، خوشصحبت و خوشچهره است. همه قصههای او را با دل و جان گوش میکنند. کوچک و بزرگ هم ندارد. همه عاشق آرامش صدای او هستند.
مریم نشیبا در شبکه رادیویی ایران اجرای برنامه «گلبانگ» را هم به عهده دارد. با اینکه موهای او در رادیو سپید شده، اما هرگز عشق او به رادیو کم نشده است و همچنان با علاقه از رادیو ایران حرف میزند. از این رو به مناسبت هشتادوششمین سالگرد افتتاح رادیو سراغ این هنرمند پیشکسوت رفتیم و با او مصاحبه کردیم.
شما سالهاست در رادیو ایران به عنوان گوینده فعالیت میکنید. یکی از ویژگیهای شما ادبیات خاص، شیرین و محترمانه است و همیشه صدایتان آرامش را به شنونده منتقل میکند. در این باره برایمان بگویید که چطور در این سالها با رادیو ایران ادامه همکاری دادید: معتقدم رادیو و تلویزیون دانشگاهی است که از طریق برنامههای مختلف نمایشی و غیر نمایشی باید حامل پیامهای تربیتی و اخلاقی باشد. من سالهای بسیار است برنامه «شب بخیر کوچولو» را اجرا میکنم، اما در این برنامه با اینکه برای بچههاست، اما از کلام فاخر استفاده میکنم. در داستانها هیچ حیوانی را مسخره نمیکنم. ما شهروند کشوری هستیم که در آن شاعرانی همچون حافظ، سعدی، فردوسی و ... را داریم که هر کدام از این بزرگان به ما موارد بسیاری از ادب را آموختهاند. رادیو رسانه بسیار خوبی است و از همان زمان که ورود به این رسانه سخت بود و باید در امتحان قبول میشدیم، برایم جذابیت داشت. خوشحالم که برنامههای بسیار موفقی داشتم از جمله «گلبانگ» و «شب بخیر کوچولو». با استادان بسیار برجسته رادیو هم همکاری داشتم در واقع لطفشان شامل حالم میشد و به این دلیل من رادیو ایران را خیلی دوست دارم.
فکر میکنید عشق به رادیو ایران در شما از کجا نشات میگیرد: وقتی فردی در مسیر پیش رویش غرق میشود، مسلما پشتوانه این غرق شدن، عشق و محبت زیاد است. من عاشق کارم هستم و با صدای بلند و با افتخار میگویم که رادیو ایران را دوست دارم.
چقدر از تجربیات ارزشمندی را که در این سالها کسب کردید به جوانترها انتقال دادید تا آنها هم در کارشان خبره شوند: سعی کردم در این زمینه بسیار بیاموزم، ولی شاید هنوز کموکسری فراوان دارم. من در حدی نیستم که بخواهم عاشقان رادیو را به این کار تشویق کنم یا حمایت کنم، ولی گاه میشنوم که عزیزان لطف میکنند و میگویند ادبیات خواندهای؟ میگویم چه خبره؟ چه شده؟ میگویند خیلی تمیز و فصیح صحبت میکنید. اینها دیگر شاید مربوط به خود من نیست، شاید ژنتیک باشد که ما از مادر به ارث بردیم. البته خیلی زشت است که بخواهم از خودم بگویم، ولی محبت الهی است که همه به شکلی شامل حالشان میشود. یکی خیلی زیباست و یکی خیلی مهربان. یعنی نقاش بال پروانهها، هرکدام از ما را به یک شکلی رنگ کرده و لطف الهی شامل حال من و خانوادهام شده که یک صدایی داریم.
برنامه گلبانگ رادیو ایران چه ویژگیهایی دارد که شما همچنان این برنامه را اجرا میکنید: هر کاری که مربوط به مردم باشد برایم جذابیت دارد. این برنامه به لطف مردم پخش میشود. تلفنهای مردم به من انرژی میدهد. جا دارد از مردم به دلیل لطفی که نسبت به این برنامه دارند، تشکر کنم.
شما را به عنوان مادر قصهگو و شب بخیر کوچولو میشناسند. فکر میکردید این برنامه تا این میزان خاطرهساز شود: آغاز برنامه «شب بخیر کوچولو» در شبکه رادیویی ایران به روز نهم تیر ماه سال ۱۳۶۹ برمیگردد. ساعد باقری یادشان گرامی باد، خواسته بود چنین برنامهای بسازد و من هم در خانه بودم. همکاران گفته بودند که یک تست در این باره بدهم. همین که یک پاراگراف از داستان مادربزرگ را خواندم که همه حیوانات را به خاطر باران پذیرفت، مورد توجه قرار گرفت. از قرار قبل از من از ۱۰ نفر تست گرفته بودند. لطف خدا شامل حالم شد و توانستم گوینده این برنامه رادیویی شوم و در خدمت کوچولوهای نازنین باشم.