رئیس اسبق سازمان ملی تعلیم و تربیت کودکان در پاسخ به این سؤال که بازنمایی معلمان در تلویزیون را چگونه میبیند، بیان کرد: برای پاسخ به این سؤال باید بررسی کنیم درباره معلم و مدرسه چند سریال یا کار رسانهای فاخر تولید شده است که تازه بعدازآن بگوییم بازنمایی آن ویژه بوده است یا خیر؟
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مجتبی همتیفر افزود: عمدتاً در این سالها در تولیدات رسانهای معلمان را بهعنوان نقشهای حاشیهای، جنبی و فرعی و شخصیتهایی که محوری و کلیدی نبودهاند، متصور شدهاند. درحالیکه باید به نقش معلمی در ردیف مشاغل برجسته جامعه نگاه شود و به این حرفه بهخوبی پرداخته شود.
وی افزود: حرفه معلمی عمدتاً در فضای رسانهای غایب است و صرفاً به وجه کارمندی تقلیل مییابد. البته نمودهایی از قدردانی هم هست، مثل معلمیکه برای همراهی با دانشآموز بیمارش موهای خود را زده یا معلمیکه برای نجات جان دانشآموزش از غرق شدن خودش را به خطر انداخته است، اما جریان عمومیکه از آن نقش چهره میسازد، پررنگ و غالب نیست که ماندگار شود. باید از هرچیزی که باعث اختلال مرجعیت معلم و چهره آن میشود، پرهیز کرد.
این معلم و پژوهشگر حوزه تربیت اسلامی ادامه داد: از سوی دیگر باید به جلوههای کسی که معلمی را انتخاب میکند، بپردازیم. اویی که با عشق و علاقه میآید، ایثارگر است و برای هدایت آدمها مانند شمع میسوزد و کارش به دفتر کار محدود نیست، یعنی از نگاه کارمندی فراتر رفته است. نمونههایش را در دوران کرونا دیدیم؛ یا کسانی که امروز به شیوههای مختلف آموزش میدهند و این یعنی معلمان کارمند نیستند که در دفتر کار و ساعت کار موظف به انجامِ وظیفه باشند. اینها موضوعاتی است که باید برجسته شود. اینکه معلم برای دیده شدن این کارها را انجام نمیدهد، هرچند مظلوم است.
همتیفر تأکید کرد: باید معلم را بهعنوان چهرهای فرهیخته و فهیم تصویر کرد تا کسانی که وارد این رشته میشوند بتوانند خودشان را با او بهعنوان چهره تراز همسطح کنند؛ آدمهایی چون شهید مطهری، شهید بهشتی، شهید رجایی، شهید باهنر نمونههای ترازی از معلمی هستند. حتی سردار تهرانیمقدم که از افراد اثرگذار و جدی در حوزه فناوری موشکی شناخته میشود هم یک معلم بود و فارغالتحصیل دانشگاه تربیتمعلم.
وی ادامه داد: قدردانی از چهرههای معلمی زمانی اثرگذار است که ریشه در واقعیت داشته باشد؛ یعنی معلمانی که سالها با صداقت و اصالت در مسیر آموزش و تربیت گام برداشتهاند، بهعنوان الگو معرفی شوند. این بازنمایی میتواند هم در قالب روایتهای واقعی و هم در قالب داستانهایی دراماتیزه انجام شود، زیرا معلمی حرفهای فرهنگی و اصیل است. در مواجهه با معلمان درحقیقت با افرادی روبهرو هستیم که بهترین سالهای عمر خود را صرف آموزش سواد، ادب و فرهنگ میکنند و برای بسیاری از دانشآموزان نقش پدر و مادر دوم را دارند؛ نقشی که اغلب دیده نمیشود. به همین دلیل، توجه رسانهای به آنان نباید تنها به روز معلم محدود بماند و لازم است در طول سال نیز آثاری جدی و فاخر برای پاسداشت این جایگاه تولید شود.