در پی درگذشت زندهیاد بهروز رضوی در روز 24 خرداد، صدایی ماندگار و چهرهای اثرگذار در عرصه گویندگی، دوبلاژ و بازیگری، دو هنرمند و همکار از خاطرات، ویژگیهای شخصیتی، تجربه همنشینی و آموختههای خود از این پیشکسوت برجسته برایمان گفتهاند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، گفت و گو با عباس محبی و داود حیدری را در ادامه میخوانید.
بهروز رضوی الگوی فن بیان و ترجمان ادبیات بود
عباس محبی، بازیگر و صداپیشه رادیو و تلویزیون درباره شخصیت و جایگاه هنری زندهیاد بهروز رضوی اظهار کرد: آقای رضوی از دوستان، همکاران و پیشکسوتان بسیار عزیز ما بود؛ اما فراتر از آن، ایشان برای من استاد بود. من همیشه از او بهعنوان یک الگو آموختم؛ بهویژه درزمینه فن بیان و اینکه چگونه میتوان ترجمان ادبیات بود. اگرچه فعالیت ما در بخش طنز بود و او در بخش کلاسیک و جدی، اما در نشستهای مشترک، همیشه راهنماییهای ارزشمندی برای من داشت.
محبی با بیان اینکه آقای رضوی همیشه با ذکر نمونههای دقیق، نگاه عمیق خود را به ما منتقل میکرد، گفت: مثلاً از حکایات سعدی یا اشعار حافظ مثال میزد و نشان میداد که چگونه طنازانه بودن با جدی بودن در هم تنیده شده است. وی ادامه داد: از نظر او، طنز فقط این نبود که شخصی موضوعی را به شکلی لودهوار پیش ببرد تا مخاطب را به خنده وادار کند؛ بلکه عنوان میکرد طنز فاخر ایرانی باید مخاطب را به «تفکر و اندیشه» وادارد تا خود او مفسر خنده خویش باشد. افرادی مثل بهروز رضوی و امیر نوری، گوهرهایی درخشان هستند که تا ابد بر تارک هنر این سرزمین خواهند درخشید.
این بازیگر رادیو و تلویزیون در ادامه به آخرین خاطره خود از دیدار با بهروز رضوی اشاره کرد و گفت: آخرین باری که او را دیدم، در مراسم بزرگداشتی بود که برای من، او، امیر نوری و دیگر پیشکسوتان برگزار شده بود. وقتی برای عرض ارادت و بوسیدن دستش رفتم، با همان لحن خاص، نوعی تواضع و اندوه گفت: «من دیگر رفتنی هستم و گمان نمیکنم که این بیماری مرا رها کند.»
صاحب صدایی فراتر از گویندگی
داود حیدری، دوبلور و گوینده پیشکسوت رادیو در بیان خاطراتش از زندهیاد بهروز رضوی گفت: نمیدانم در این شرایط چه باید گفت. اگر قرار باشد از بهروز رضوی یاد کنیم، باید همانطور که خودش دوست داشت، از او حرف بزنیم؛ همانگونه که بود. او همیشه میگفت اگر روزی پس از رفتنم دربارهام صحبت کردید، همان چیزی را بگویید که هستم؛ چیزی اضافه نکنید و چیزی هم کم نکنید. این حرف همیشه در گوش من مانده است.
وی ادامه داد: در یک کلام، بهروز رضوی فقط یک گوینده رادیو نبود. میشود گفت او ترانهسرا بود، شاعر بود، بر متون و فرهنگ اسلامی اشراف داشت، موسیقی را بهخوبی میشناخت، خواننده بود و نوازندگی هم میدانست. اینها وجههایی از شخصیت اوست که شاید خیلیها ندانند.
حیدری با تأکید بر فروتنی رضوی عنوان کرد: با همه این داناییها و آگاهیها، بسیار فروتن و افتاده بود. وقتی با هنرجویان فن بیان صحبت میکرد، خودش را همسطح آنها میآورد تا احساس غربت نکنند. با آنها بسیار صمیمیبرخورد میکرد. من خودم طی این سالها، شاید بیش از 40 سالی که همکار او بودم، بسیار از او آموختم و یاد گرفتم؛ چه درزمینه گفتار و گویندگی، چه در ادب، نجابت و انسانیت. گوینده پیشکسوت رادیو درباره تأثیر فقدان چنین چهرههایی در رادیو و رسانه ملی گفت: وظیفه ما در قبال این استادان روشن است. هرکدام از این بزرگان که میروند، درواقع یکی از ستونهای رادیو و دوبله از میان ما کم میشود و جایشان خالی میماند. برای پر شدن این جای خالی، باید سالهای سال بگذرد تا شاید کسی مانند آنها پیدا شود.