راضیه زند، پژوهشگر دین و رسانه، اداره‌کل پژوهش‌های اسلامی رسانه، در یادداشتی در خصوص زنان عاشورایی نوشت: بعضی حوادث در تقویم نمی‏‌مانند؛ در وجدان بشر ریشه می‏‌دوانند. برخی واقعه‌ها با گذر زمان کوچک نمی‌شوند، بلکه هر نسل، در آینه آن‌ها معنای تازه‌ای از حقیقت، ایستادگی و انسانیت می‌یابد. کربلا از همین جنس است. راز ماندگاری عاشورا را باید در پیوند شگفت خون و پیام جست‌وجو کرد؛ نهضتی که با زنده ماندن روایت، امتداد یافت.

به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، در ادامه یادداشت آمده است: کربلا، صحنه رویارویی سپاه حق و باطل بود. اما نبرد بزرگ‌تر، پس از خاموشی شمشیرها آغاز شد؛ نبردی بر سر اینکه حقیقت در حافظه تاریخ باقی بماند یا در غبار تحریف دفن شود. در آن هنگامه، بانویی برخاست که عظمت رسالتش کمتر از عظمت مصیبتی نبود که بر جانش نشسته بود. حضرت زینب کبری(س)، وارث داغ‏‌های بی‌شمار، حامل امانت پاسداری از حقیقتی شد که با خون شهیدان عاشورا پیوند خورده بود. آنگاه‌که میدان از حضور یاران حق خالی شد، کلام زینبی برخاست؛ کلامی‌که پرده از حقیقت برداشت و اجازه نداد عاشورا در غبار تحریف گرفتار بماند. عقیله بنی‌هاشم به تاریخ آموخت که گاهی بزرگ‌ترین رسالت، پس از پایان نبرد آغاز می‌‏شود؛ پاسداری از حقیقتی که برای آن خون داده شده است. اگر امروز نام عاشورا همچنان در قلب انسان‌ها زنده است، به برکت همان روایت روشنی است که از دل مصیبت برخاست و پیام شهادت را به بلندای تاریخ رساند.
 در بیان قرآن، شهادت پایان حضور انسان‌ نیست: «وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتاً»(آل عمران:169). «هرگز کسانى را که در راه خدا کشته شده‌اند، مرده مپندار، بلکه زنده‌اند که نزد پروردگارشان روزى داده مى‌شوند»، شهیدان زنده‌‏اند؛ حیاتشان در تداوم راه و روایتی که از فداکاری‌شان باقی می‏ماند، جاری است. و چه کسانی مانند زنان مؤمن و مقاوم، بار سنگین حفظ این روایت را بر دوش کشیدند؟
 قرن‏‌ها پس از عاشورا، در روزهای دفاع مقدس، زنان ایرانی در امتداد همان راه زینبی ایستادند؛ زنانی که در پشت جبهه، جبهه‏ای از صبر و استواری برپا کردند. آن‌ها از دل میدان جنگ تحمیلی تا قله شهادت، راهی را پیمودند که در آن، ایمان تعیین‌کننده بود.
زن عاشورایی، روایت ایستادن در بلندترین قله‌‏های رسالت است. این ایستادگی، ریشه در حقیقتی دارد که قرآن از نشانه‌‏های بندگان مؤمن می‌‏داند: «إِنَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ استَقاموا»(فصلت:30) «در حقیقت، کسانى که گفتند: «پروردگار ما خداست»؛ سپس ایستادگى کردند»، ویژگی بارز این زنان در آن است که پس از داغ، پرچم حقیقت را بر زمین نگذاشتند؛ رنج را به پیام و فقدان را به حماسه تبدیل کردند. آنان ادامه همان رسالتی‌‏اند که زینب کبری آغاز کرد؛ پاسداری از حقیقت در بلندای قله شهادت.
در روزگاری که تصویر زن ایرانی در میدان روایت‌های رسانه‌‏های معاند محل مناقشه است، بازنمایی محرم در قاب رسانه ملی، فرصتی است برای بازخوانی این میراث. همان‌گونه که زینب نگذاشت پیام عاشورا گم شود، قاب رسانه نیز باید جایی باشد برای دیده شدن زنانی که تاریخ را با ایمان خود ساختند؛ زنانی که پشت‌صحنه نبودند، بلکه متن و صاحب معنای مقاومت بودند.
 ازاین‌روست که رسانه ملی باید به سراغ صداهایی برود که سال‌ها در سکوت مانده‏اند؛ مادران و همسرانی که با یک قاب عکس، جهانی از ایمان را حفظ کردند و پس از شهادت عزیزانشان، راوی راهی شدند که هنوز ادامه دارد. آن‌ها از دل میدان جنگ تحمیلی، جنگ رمضان، جنگ 12روزه و عملیات وعده صادق گذشتند و در قله شهادت، با روایت خود، تاریخ را فتح کردند. زنانی که در دل سختی‏‌ها، با لبخند، بچه‌‏ها را آرام کردند؛ در بحران تدارکات، آشپزخانه‏‌های محلی را به سنگر تبدیل کردند و در فضای مجازی، روایت دروغ دشمن را خنثی ساختند. آن‌ها ستون‏‌های پشت جبهه بودند؛ همان‌گونه که زنان کربلا، کاروان را در دل تشنگی سرپا نگه داشتند.
 محرم، یادآور این حقیقت است که همه پیروزی‌‏ها در فتح میدان نیست؛ گاهی پیروزی بزرگ، آن لحظه‌‏ای است که حقیقت از میان غبار عبور می‏‌کند و روایت ایثار به دست نسل‏‌های بعد می‌رسد. زنان عاشورایی، از کربلا تا دفاع مقدس، از جنگ رمضان تا وعده صادق، حاملان همین حقیقت‌‏اند؛ زنانی که از میان آتش گذشتند، اما نگذاشتند چراغ روایت خاموش شود. آن‌ها از دل میدان بلا به قله شهادت رسیدند؛ قله‌‏ای که در آن، صبر، ایمان و روایت تعیین‌کننده است. و این، همان تصویری است که قاب رسانه می‏‌تواند به تاریخ بسپارد؛ تصویری از زنانی که اسلام را از دل آتش، به دست نسل‌‏های بعد رساندند.