سیددانیال معنوی، گوینده رادیو فرهنگ، با اشاره به حضور خود در ویژهبرنامههای مرتبط با مراسم بدرقه رهبر شهید گفت: گویندگی در چنین لحظاتی فقط اجرای یک متن نیست، بلکه همراهی با اندوه مردمی است که در سوگ شخصیتی تاریخی و اثرگذار نشستهاند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، همزمان با پوشش ویژه رادیو فرهنگ از مراسم بدرقه رهبر شهید در «امین ایران»، سیددانیال معنوی به عنوان یکی از گویندگان این شبکه، روایت این لحظات را برای مخاطبان بر عهده دارد؛ روایتی که به گفته او، از جنس تجربههای معمول رسانهای نیست و بیش از هر چیز با حس فقدان، مسئولیت و امانتداری در برابر احساسات مردم گره خورده است.
سیددانیال معنوی در این باره گفت: هیچوقت فکر نمیکردم روزی برسد که بخواهم در برنامهای برای مراسم بدرقه حضرت ماه، آقای شهیدم سیدعلی حسینی خامنهای(رضوان الله علیه) گویندگی کنم. من روزهای سخت شهادت حاج قاسم، شهید رئیسی و سیدحسن نصرالله را گویندگی کردم؛ در جنگ ۱۲ روزه از فرماندهان شهید گفتم و در این جنگ تحمیلی رمضان از داغهای بسیار سخن گفتم، اما این بار حسوحال دیگری دارم، انگار دوباره به نهم اسفند برگشتهام و چه سخت است با داغی که هنوز تازه است بخواهی پشت میکروفن حرف بزنی.
وی افزود: اگر وظیفه نبود، شاید من هم ترجیح میدادم بجای گویندگی در برنامه «امین ایران» در میان مردم عزادار باشم و در این ماتم خون بگریم. اما وقتی پشت میکروفن قرار میگیری، دیگر فقط یک فرد عزادار نیستی؛ باید صدای جمعیتی باشی که بغض دارد، اما میخواهد استوار بماند؛ راستش دلم میخواهد حالا که بین تشییعکنندگان نیستم راوی صادقی برای نسلهایی باشم که بعدها درباره این روز میشنوند.
این گوینده رادیو فرهنگ با اشاره به دشواریهای حرفهای چنین اجراهایی گفت: گویندگی در موقعیتهای سوگ، فقط خواندن چند جمله یا انتقال چند خبر نیست. گوینده باید بتواند میان احساس شخصی و مسئولیت حرفهای تعادل برقرار کند. اگر بیش از اندازه در احساس غرق شوی، انسجام روایت از دست میرود و اگر بیش از حد رسمی و خشک باشی، مخاطب حس همدلی را از صدای تو دریافت نمیکند و واقعا فکر میکنم اجرای سختی را در پیش دارم.
معنوی ادامه داد: در چنین برنامههایی، لحن، مکث، انتخاب واژه و حتی سکوت معنا پیدا میکند. گوینده باید بداند کجا آرامتر سخن بگوید، کجا صدایش را استوارتر کند و کجا اجازه دهد خود سکوت، بخشی از روایت باشد. به گمان من، در این لحظهها گویندگی بیش از هر زمان دیگری به امانتداری شبیه است. امیدوارم امانتدار خوبی برای «امین ایران» باشم.
وی تصریح کرد: ما باید هم داغ را روایت کنیم و هم شأن حماسه را نگه داریم. این همان ظرافتی است که کار را دشوار میکند؛ چون مردم هم سوگوارند و هم به راه و آرمان این شهید بزرگ میاندیشند، خیلیها در مسیر مراسم به ما گوش میدهند خیلیها نمیتواند حضور داشته باشند و ما باید روایتگر حضور مردم برای آنها که نتوانستند بیایند باشیم.
به گفته معنوی، که در چند نوبت گویندگی «امین ایران» از سیزدهم تا هجدهم تیر 1405، را بر عهده دارد حضور در چنین برنامهای اگرچه دشوار و اندوهبار است، اما برای یک گوینده، فرصتی برای ادای دین به حقیقت، مردم و تاریخ نیز به شمار میآید.