معصومهسادات علوینکو، تهیهکننده و نویسنده برنامه «ققنوس»، از رویکرد جدید رادیو فرهنگ در مواجهه با ادبیات خبر داد؛ این برنامه با هدف پیوند میان حکمت متون کلاسیک و چالشهای هویتسازی در عصر دیجیتال، به دنبال بازگشت مخاطب به آغوش اصیل زبان فارسی است.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، تهیهکننده و نویسنده برنامه «ققنوس» که شنبه تا چهارشنبه، ساعت 15:00، زنده از رادیو فرهنگ پخش میشود، گفت: در دنیایی که سرعت و سطحینگری، بر فضای رسانهای حکمفرمایی میکند، بازگشت به ریشهها نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای بقای هویت است. این برنامه ادبیات را موزهای از گذشته نمیبیند، بلکه میراث کهن را زنده و جاری میبیند و در عصر دیجیتال به دنبال هویتسازی و پیوند بین دیروز و امروز با حضور استادان ادبیات و نمایش ادبیات پویای معاصر است.
معصومهسادات علوینکو بیان کرد: در برنامه «ققنوس»، که از گروه ادب و هنر روانه آنتن میشود، ما ادبیات را موزهای از گذشته نمیدانیم؛ بلکه معتقدیم این میراث، زنده و جاری است. بزرگترین چالش ما در عصر دیجیتال، «هویتسازی» است. تلاش ما این است که حکمت و معرفت نهفته در ادبیات کهن را با زندگی امروز گره بزنیم. وقتی درباره «منطقالطیر» یا متون کلاسیک صحبت میکنیم، پرسش اصلی ما این است که این داستانها در مواجهه با مشکلات امروز انسان دیجیتال، چه راهکاری دارند؟ ما با بهرهگیری از استادان بهروز ادبیات، نقشه راهی برای مخاطب ترسیم میکنیم تا دریابد که میراث کهن ما، همچنان الهامبخش زیستن بهتر است. البته از ادبیات پویای معاصر نیز غافل نیستیم؛ شعر و داستان امروز ما، آیینه تمامنمای دغدغههای همین مخاطب امروزی در عصر رسانههای رنگارنگ است.
او در حوزه تولید محتوا برای ادبیات آیینی، دینی و شعر مقاومت و پاسداشت زبان و ادبیات فارسی افزود: نگاه ما دو مرحلهای است؛ نخست، بازتاب بهترین تولیدات موجود برای معرفی به مخاطب؛ و دوم، «نقد منصفانه» برای رسیدن به آنچه باید باشد. در «ققنوس» جسارت نقد داریم؛ ما در کنار مقایسه کارهای داخلی با استانداردهای جهانی، به دنبال تبیین مؤلفههای «آثار مطلوب» هستیم.
این تهیهکننده و نویسنده تاکید کرد: دغدغه جدی ما این است که «محتوایی بودن» و «عمق معرفتی» فدای سطحینگری نشود. ما میخواهیم به شنونده بگوییم کجای راه هستیم و چه استانداردهایی ما را به آن نقطه مطلوب میرساند.
علوینکو که نویسندگی این برنامه را بر عهده دارد، گفت: پاسداشت زبان را به مثابه هویت ملی از مهمترین ویژگیهای نویسندگی در «ققنوس» است و در جایگاه نویسنده، نگاهم به بزرگان ادبیات است؛ بهویژه آنهایی که با «آکادمیک کردن» ادبیات، پیوندی میان متون دیروز و جهان دانش امروز برقرار کردند، اما شاید کمتر شناخته شدهاند.
او توضیح داد: تمرکز من در نویسندگی، تنها بر «واژهگزینی» نیست؛ دغدغه من، فراتر از جایگزینی کلماتِ بیگانه با فارسی است. تمام تلاش من این است که به مخاطب بگویم چرا زبان فارسی، هویت و شناسنامه ماست. چرا نباید در برابر فرهنگهای غیر، مرعوب شویم؟ پاسخ در «عمق اتصال» ما به زبان مادری است. ما باید فارسی را مثل جان و اموال ارزشمندمان حفظ کنیم و به دست نسل بعد بسپاریم. این میراثی است که از قرنها پیش به ما رسیده و هنوز زنده است؛ اگر ما در نوشتار و گفتار خود از نحو و دستور زبان فارسی مراقبت کنیم، یعنی داریم این امانت بزرگ را پاسداری میکنیم. در «ققنوس»، من در پی نوشتن متنهایی هستم که فقط «کلمه» نباشند؛ بلکه «جرقه» باشند برای بازگشت مخاطب از جوان تا میانسال به آغوش شیرین و اصیل ادب فارسی؛ چرا که ما بدون زبان فارسی، حافظه تاریخی و هویت فردیمان را گم میکنیم.