تخصص در کنار تعهد، فرمول موفقیت در دنیای رسانه است. مهناز طهماسبی با تجربهای ۲۵ ساله در دبیری و سردبیری اخبار، در این گزارش نگاهی به مسیر حرفهای خود دارد و از چالشها، دستاوردها و درسهای زندگیاش برای نسل جوان میگوید.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، مهناز طهماسبی، فارغالتحصیل زبان و ادبیات فرانسه از دانشگاه شهید بهشتی و کارشناسی ارشد مترجمی همین رشته از دانشگاه تهران، مسیر حرفهای خود را با شیفتگی دوران کودکی به جعبه جادو آغاز کرد. یکم بهمن سال 1371 درحالیکه تازه فارغالتحصیل شده بود و رؤیای فتح جهان را در سر میپروراند، وارد صداوسیمای مرکز ایلام شد. همانجا بود که همین شیفتگی توأم با عطش آموختن و عشق به خدمت او را 25 سال در دبیری و سردبیری اخبار نگه داشت. تا جایی که عنوان نخستین سردبیری اخبار در جشنواره خبر و برنامههای سیاسی را از آن خود کرد.
نیمه دوم عمر خدمتیاش اما او را به تهران و شبکه جهانی جامجم کشاند. یکی از خاطرات پررنگ کاریاش هم به همین سالها برمیگردد. به نخستین نماز جمعه بعد از اتفاقات سال ۱۳۸۸ و خطبههایی که سخنرانش شخص اول مملکت بود. آن روز شرایطی پیشآمده بود که باید بهتنهایی کار یک تحریریه پخش را انجام میداد. خبر سخنان رهبر انقلاب در شبکههای خارجی در حال و پخش و تفسیر و تحلیل بود؛ اما هنوز در داخل، خبر مکتوب قابل پخشی از ایشان روی خروجیها نیامده بود. خیلی نگران از دست رفتن مرجعیت خبری صداوسیما و موقعیت روایتگری آن بود تا اینکه موفق شد با یکی از مدیران تماس بگیرد و نظر او را جویا شود. جواب این بود: «هر طور صلاح میدانی عمل کن!» به هر زحمتی بود روی دور تند سخنان رهبر شهید را گوش داد و روی کاغذ پیاده کرد و بخشهای مهم آن را در قالب متن و گفتار تنظیم و برای پخش آماده کرد.
این کار یکی از دشوارترین و درعینحال شیرینترین فعالیتهای حرفهای طهماسبی بود که هنوز برایش یکی از ماندگارترین لحظات است که در خاطرش مانده. این همکار پیشکسوت در کنار دبیری و سردبیری، تجربه نویسندگی و تهیهکنندگی رادیو، مترجمی، تدریس و فعالیتهای مطبوعاتی را نیز در کارنامه دارد. اما آنچه را برای نسل جوان رسانه مهم میداند فراتر از سواد و ذهن پویا، عشق، علاقه و پشتکار فراوان است. وی میگوید: نسل جوان ما باید بداند این حرفه آورده مالی قابلتوجهی نخواهد داشت. فقط داشتن تعهد در عمل، تخصص، تجربه و مهارت میتواند در این مسیر راهگشا باشد.
وی بازنشستگی را نه پایان، که آغازی برای مطالبه گری منطقی و پیگیری منطقی مشکلات کهنه سربازان رسانه ملی توصیف میکند و از تعلقخاطری میگوید که صداوسیما را برایش به خانه دوم تبدیل کرده است، جایی که بهترین سالهای عمر و جوانیاش را در آنجا گذاشته است.
در طول سالها خدمت حرفهایاش در رسانه، افتخار شاگردی بزرگانی چون استادان دادگران، حافظی، فاضل و... داشته که آموزههای آنان هنوز هم در ذهن و زندگیاش جاری است. طهماسبی معتقد است بیشک تجارب نسل من در این دوران پرفرازونشیب با وجود امکانات محدود برای نسلهای آینده و علاقهمندان به تاریخ رسانه میتواند آموزنده باشد.
وی در پایان باوجود همه مشکلات و سختیها همچنان از عمر رفته رضایت دارد و میگوید: اگرچه به مالومنال و اندوخته قابلتوجهی نرسیدهام، ولی ازنظر روانی به گنج قناعت رسیدهام که برایم کافی است.