زبان فارسی بهعنوان یکی از مهمترین عناصر پیونددهنده تاریخ و فرهنگ ایرانی، اینبار در پادپخش «درفش پارسی» رادیو ایران از زاویهای پژوهشی و گستردهتر روایت میشود؛ برنامهای که با عبور از نگاه صرفاً ادبی، موضوعاتی همچون هویت ملی، آموزش، رسانه، سیاستگذاری زبانی و ایران فرهنگی را دنبال میکند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، شهاب شهرزاد، نویسنده، پژوهشگر و گوینده «درفش پارسی» درباره ضرورت پرداختن به زبان فارسی در قالب پادپخشی تخصصی اظهار کرد: زبان فارسی خانه مشترک ایرانیان و یکی از مهمترین پایههای پیوستگی تاریخی و فرهنگی ماست و «درفش پارسی» با رویکردی پژوهشمحور تلاش میکند این زبان را در جایگاه زبان ملی، رسمی و میانجی جامعه ایرانی بررسی کند.
وی با اشاره به عنوان نمادین برنامه افزود: «درفش» در فرهنگ ایرانی تنها پرچم نیست، بلکه نشانی برای گردآمدن، دیدهشدن و جهتیابی است و «درفش کاویانی» نیز از نمادهای ماندگار هویت و همبستگی ایرانی به شمار میرود. در این پادپخش نیز زبان فارسی همچون درفشی دیده میشود که بخشی از حافظه، اندیشه و تجربه مشترک ایرانیان را در طول تاریخ گرد هم آورده است.
شهاب شهرزاد تأکید کرد: مسئله فقط حفظ واژهها نیست، بلکه حفظ توان زبان فارسی برای تولید اندیشه، دانش و فرهنگ است؛ از همین رو این پادپخش با استفاده از منابع معتبر و گفتوگو با صاحبنظران، وضعیت زبان فارسی و دستاوردها و چالشهای سیاستگذاری زبانی را بررسی میکند.
این نویسنده و پژوهشگر با اشاره به سابقه رادیو ایران در این زمینه گفت: رادیو ایران سالهاست بخشی از مسئولیت فرهنگی خود را در حوزه زبان فارسی دنبال کرده و این رویکرد تنها به شعر و ادبیات محدود نبوده، بلکه درستگویی و درستنویسی، سلامت زبانی، زبان معیار و ترویج فارسیگویی را نیز دربرگرفته است.
وی ادامه داد: برنامههایی همچون «کافه هنر»، «باغ هنر»، «عصر هنر» و «پارسی گویان» در این مسیر نقش داشتهاند و «آیین سخن» نیز ابتدا بهصورت پویش رادیو ایران شکل گرفت و سپس به جشنوارهای ملی تبدیل شد. توجه به زبان فارسی در رادیو ایران در ادامه به شکلگیری ساختارهای پاسداشت زبان، نظارت زبانی، برنامههای تخصصی، واژهگزینی و طرحهای مرتبط با پاسداشت زبان فارسی در رسانه نیز رسید.
شهاب شهرزاد در پایان خاطرنشان کرد: «درفش پارسی» ادامه همین مسیر است، اما با دامنهای پژوهشیتر و با هدف اینکه زبان فارسی را دقیقتر بشناسیم و نسبت به مسئولیت خود در قبال این میراث و انتقال آن به نسلهای آینده آگاهتر باشیم.