به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: گاهی با رویکردهایی روبه‌رو می‌شویم که می‌خواهند برنامه‌هایی بدون استانداردهایی که ما سال‌ها در سازمان صداوسیما رعایت کرده‌ایم، روانه آنتن می‌شوند و الگوبرداری از تولیدات فضای مجازی‌اند. این مجری ادامه داد: نباید برای سرگرم کردن مخاطب، قواعدی را که از الزامات برنامه‌سازی در رسانه ملی به‌عنوان رسانه خانواده‌محور تعریف شده، زیر پا بگذاریم. من معتقد به بستن درها نیستم، بلکه هر تولیدکننده محتوایی باید فرصت ساخت برنامه در صداوسیما را داشته باشد، اما باید در مفرّح‌ترین برنامه‌ها نیز ساختار مشخصی داشت و به این نکته توجه کرد که رسانه ملی مخاطبان بسیار گسترده‌ای دارد. ما در تلویزیون از هر جغرافیا، اقلیم و با هر فرهنگ و سبک زندگی خاصی مخاطب داریم و باید تولیداتی روانه آنتن شوند که این نکته را در طراحی و ایده‌پردازی مدنظر قرار دهند.وی تأکید کرد: من سال‌ها برای کودک‌ونوجوان برنامه روی آنتن داشته‌ام و تلاش کرده‌ام بخشی از خاطرات شاد مردم و تلویزیون باشم و در تابستان‌ها و تعطیلات موجب سرگرمی‌بچه‌ها شوم. در همه این سال‌ها اصرار داشته‌ام که نباید ایران را تهران فرض کنیم و تهران هم فقط یک محله خاص نیست. وقتی از برنامه سرگرم‌کننده صحبت می‌کنیم نباید فراموش کرد از حدود ۹۰ میلیون جمعیت، بخش درخور توجهی در شهرستان‌ها، روستاها و خارج از مراکز زندگی می‌کنند و دسترسی کمتری به فضای مجازی دارند و اصلاً متر و معیار آن‌ها فضای مجازی نیست. پس تلویزیون باید سلیقه و مطالبه این میزان گسترده از مخاطب را در تولید محتوای سرگرم‌کننده در نظر داشته باشد. در ادامه رفیعی درباره رویکردی که برگردان از برنامه‌هایی خارجی را می‌پسندد نیز گفت: این رویکرد اغلب با فرهنگمان سنخیت ندارد. درحالی‌که خودمان تفریحات و سرگرمی‌های بومی‌بسیار جذاب و اصیلی داریم که می‌تواند انگیزه تولید محتواهای جذاب باشد. زمانی که یک برنامه خارجی را اصطلاحاً ایرانیزه می‌کنیم، خروجی مطلوبی حاصل نمی‌شود و سرگرم‌کننده نیست و با فرهنگ ما ارتباطی ندارد. گاهی هم می‌بینیم برای نجات چنین برنامه‌هایی، بازیگران، اهالی موسیقی یا ورزش را به‌عنوان مجری به برنامه دعوت می‌کنند که اوضاع را بدتر می‌کند و نه‌تنها سرگرمی ایجاد نمی‌شود، بلکه برای مخاطب تکراری است.وی خاطرنشان کرد: ما تجربه‌های سرگرمی‌محوری در تلویزیون داشته‌ایم که در عین سادگی بسیار برای مخاطب جذاب بوده‌اند. در دهه‌های قبل مسابقه‌های تلفنی از تولیدات سرگرمی‌محور تلویزیون بود و بدون پیچیدگی خاصی تولید می‌شد. این برنامه‌ها به دلیل شوخی‌های جذاب، به‌روز، اخلاقی، صمیمت مجری و مخاطب و سادگی در ساختار، گُل می‌کرد و همه دوستش داشتند؛ بنابراین وقتی از برنامه سرگرم‌کننده صحبت می‌کنیم، منظورمان طراحی صحنه عظیم، ایده‌های عجیب و دور از فرهنگ کشور نیست. اتفاقاً نزدیکی محتوای برنامه با زیست طبیعی و واقعی مردم از نخستین شاخص‌های سرگرم‌کنندگی و جذابیت است.رفیعی یادآوری کرد: شاهکار زمانی درباره برنامه‌ای سرگرم‌کننده و مفرّح پدیدار می‌شود که در عین رعایت اخلاقیات، عدم توهین به فرهنگ‌ها، زبان‌ها، گویش‌ها و سبک زندگی اصیل همه مردم کشور، بتواند با مخاطب شوخی کند و آن‌ها را بخنداند. تحقیر دیگران یا رفتار سخیف کار سختی نیست و شاید ظاهراً موجب خنده شود، اما ارزش ندارد.