به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، امرالله احمدجو افزود: در بررسی تاریخ و نسبت آن با تلویزیون در نگاه کلی باید به دو نکته توجه داشت: نخست، درس تاریخ دادن و دوم، استفاده از تاریخ برای ساخت سریال داستانی. تدریس تاریخ مستقیم است و در کلاس صورت میگیرد و قواعد خودش را دارد و در تلویزیون هم به این شکل است، اما وقتی بحث سریال ساختن باشد تاریخ یک منبع الهام است و درس دادنِ تاریخ نیست. ممکن است کسانی از سریال تاریخی چنین بهرهای ببرند، اما این موضوع تا به این اندازه عام نیست و سریال داستانی تاریخ را واسطه قرار میدهد تا مضامینی را به نمایش بگذارد. داستانها چه تاریخی و چه غیرتاریخی استعارهای از زندگی هستند. در تاریخ این مضامین را میشود به اشکال مختلف با نام یک شخصیت و وقایع یک دوره و مسائل مختلف به نمایش گذاشت و مزیتی هم دارد و آن اینکه پس از مطرح شدن تاریخی مشخص، تاریخدانها هستند که بحث انحراف و تحریف تاریخ را مطرح میکنند و این انگیزهای میشود که بحث درس تاریخی را باز کنند. سریال تاریخی این مزیت را دارد که میشود در حاشیه آن کار به بهانه نقدوتحلیل، درس تاریخی بدهند و درباره شخصیتهای تاریخی و حوادث درون سریال و بیرونش موضوع شکافته شود و این بسیار مهم است؛ بنابراین رفتن به سراغ موضوعات تاریخی مفید، جذاب و راهگشاست.این فیلمنامهنویس خاطرنشان کرد: در فیلمنامهها و آثار من قصهها، گذشته دور را تداعی میکنند و تاریخ مشخصی ندارند و حتی ممکن است موضوعات معاصر یا بسیار قدیمی را در آن ببینید. «تفنگ سر پر» تاریخیترین کار من است که از وقایع تبریز و اعدام ثقةالاسلام تبریزی و چند نفر دیگر در روز عاشورا الهام گرفته شده و اشاراتی مستقیم و روشن به آن موضوع دارد.وی ادامه داد: در همه کارهای داستانی، درام درجه اول اهمیت دارد. تاریخ، گذران روزمره است و چندان اعتمادی به گزارشهای تاریخی نیست، چراکه تاریخنویس در همه جهان درنهایت یک داستاننویس است که با ذوق و سلیقه و محدودیتها و اغراضش آن قصه را نوشته است. مطالعه تاریخ جنسی از استادی میخواهد و باید اهل فن باشی که سفیدیهای بین دادههای سیاه را دریابی.احمدجو با بیان اینکه تاریخ در زمره علوم انسانی است، اما ضعیفترین علم است؛ چون تاریخنویس شخصاً در بسیاری از وقایع حضور نداشته است یا از مکتوبات و شنیدهها استفاده کرده، عنوان کرد: برایناساس ما واقعه را از دید یک فرد میبینیم و اینکه او تا چه اندازه هوشمند است، چه اغراضی دارد و طرفدار کدام سمت است. درنتیجه تاریخ این مشکل را دارد و ما همواره تلاش میکنیم که به آن موضوع و حادثه تاریخی نزدیک شویم.این هنرمند پیشکسوت در پاسخ به این سؤال که آیا با این تفاسیر دادههای تاریخی مفید هستند، گفت: بههرحال گزارههایی از گذشته هستند که متخصصانی تلاش میکنند تا با شیوههای مختلف و کنار هم گذاشتن دادهها واقعیت را حدس بزنند و به آنچه اتفاق افتاده است، نزدیک شوند. تاریخ به آنچه در کتابها آمده است خلاصه نمیشود و سکهها و بناهای تاریخی و باقیماندههای اشیا و نشانهها و آنچه سینهبهسینه نقل شده، مجموعه عظیمی است که ما را نسبت به گذشته آگاه میکند. احمدجو تأکید کرد: فیلمنامهنویس همواره از تخیل استفاده میکند. مخصوصاً در نقاطی که توضیح داده نشده است، نیاز به مطالعه شرایط تاریخی آن دوران و مسائلی ازایندست وجود دارد. دوستانی هستند که سراسیمه پس از پخش یک سریال تلویزیونی، ادعای «تحریف تاریخ» میکنند. خطاب به این دوستان باید گفت که مستندات تاریخی درام نیستند و این که، مگر همه چیز ثبت و ضبط شده است؟ وقتی در متون تاریخی آدمها با هم حرف میزنند در چند درصد از این گفتوگوها نحوه تکلم و ساختار جمله و لحن و لهجه ثبت شده است؟ پس فیلمنامهنویس باید با تخیل خودش اینها را به گفتوگو دربیاورد و با بینش خودش فیلمنامه را بنویسد و از تاریخ الهام بگیرد. این هنرمند در توصیه به نسل جدید فیلمنامهنویسان تاریخی گفت: آنان باید تلاش کنند تا قبل از یک کار حرفهای یک تجربه جانبی بیندوزند و بعد به سراغ این کار بروند، مثلاً در کاری تاریخی مشارکت کنند و بسیاری از جزئیات را ببینند و تجربه کنند، زیرا در ساختن و تولید کار تاریخی، آفرینش و خلاقیت بسیار مهم است. بر شخص و دوره تاریخی مورد نظر مطالعه کافی داشته باشند و تا جایی که ممکن است بر جزءجزء مسائل تسلط پیدا کنند. البته قبل از همه اینها و مهمتر از هر چیز باید عشق و تعلق خاطر داشته باشند. باید بدانند که چقدر دوست دارند که گذشته را تخیل و تصور کنند و به آن شکل بیرونی بدهند.