حسین فردرو، تهیهکننده پیشکسوت رسانه ملی، در خصوص تجربیاتش در این عرصه توضیح داد: یک زمانی تلویزیون فقط دو شبکه داشت و سالها بعد تعداد این شبکهها و تنوع برنامهها بیشتر شد و تا ۹۰ درصد مردم، تلویزیون را دنبال میکردند. آن زمان بستر رسانه ملی کوچکتر بود و تولیدات همپوشانی کمتری داشتند.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی افزود: مخاطبان سر هر ساعتی منتظر بودند که برنامه موردعلاقهشان روانه آنتن شود. به مرور زمان که وسایل ارتباطجمعی متنوعی فراهم شد و پس از روی کار آمدن ماهوارهها و اینترنت، وضع تغییر کرد. در این وضع تازه، مخاطبان از نظر کمّی با قبل قابل مقایسه نیستند و نمیتوان مثل گذشته در خصوص استقبال از برنامههای سرگرمیمحور که معمولاً از پرمخاطبترین آثار تلویزیون هستند، صحبت کرد.
وی افزود: در سکوهای نمایشی خانگی و فضاهای مجازی مانند یوتیوب برخی از برنامهسازان تولیداتی را عرضه میکنند. مدتی قبل شنیدم که یوتیوب به یکی از برنامهها که دو میلیون بیننده داشته، برای هر قسمت ۲۰۰ هزار دلار پول میدهد و مردم نیز اینترنت و بودجه کشور را صرف میکنند تا بعضی از این برنامهها را تماشا کنند که در کشورهایی مانند ترکیه و دبی تهیه و پخش میشوند. فکر میکنم در این وضعیت ارزشها و اصول اقتصاد رسانه بههمریخته است.
در ادامه فردرو با بیان اینکه صداوسیما باید نوآوری را از ارزشها و اصول بنیادین خود بداند، گفت: کار کردن با امکانات کم و نوآوری در شرایط خاص از ابتدای انقلاب اسلامیبرای ما ارزش بوده است، اکنون نیز باید به پرهیاهو بودن صرف بها نداد و نوآوری را در اولویت قرار داد.
وی با بیان اینکه تلویزیون یک امکان رسانهای سهلالوصول و همهپسند است، عنوان کرد: همچنان در روستاها که جمعیت چشمگیری از مردم ما در این مناطق زندگی میکنند و سرانه استفاده از اینترنت پایینتر است، در مغازهها، در فرودگاهها و… تلویزیون دائماً مورد بهرهبرداری مردم قرار میگیرد؛ بنابراین اگر یک برنامهساز معروف اثری سرگرمکننده را در تلویزیون نمایش دهد، حتماً میزان مخاطبانش از زمانی که همان اثر را در سکوهای نمایش خانگی پخش کند، بیشتر است.
این تهیهکننده پیشکسوت یادآوری کرد: شاید فضای سکوهای نمایش خانگی این احساس را در برنامهسازان ایجاد کند که میتوانند ایدههای سرگرمکننده بهتری داشته باشند و آزادی بیشتری دارند و سلیقه خودشان بیش از سلیقه مدیران بر برنامه حاکم است. متأسفانه در مواردی شاهدیم که برنامهسازان مستعد در تلویزیون آزمونوخطا میکنند و زمانی که تجربیات متعددی به دست میآورند و به سودآوری میرسند، به سینما یا سکوهای نمایش خانگی کوچ میکنند و سرگرمیسازی در رسانه ملی و نمایش خانگی دچار پیچیدگی میشود.
فردرو ضمن تأکید بر اینکه تلویزیون باید شجاعت روی آنتن بردن قالبهای تازه برنامهسازی و انواع جدید سرگرمیها را داشته باشد، اظهار کرد: منشور حاکم بر رسانه ملی نباید خیلی پیچیده باشد. وقتی فرایند کار از سادگی خارج نشود، بهراحتی میتوان ایدهپردازی کرد و یک برنامه سرگرمکننده که نیاز به نشاط، شادی و هیجان دارد، میتواند آنگونه که توقع میرود خودش را به مخاطب معرفی کند. از سوی دیگر تکثر آرا و همکاری با برنامهسازانی که هر کدام دیدگاه متفاوتی دارند فضای برنامهسازی را پویاتر میکند. پس نباید به دنبال یکدستسازی محتواهای آنتن باشیم.