کارگردان مجموعه نمایشی «عشق کوفی» در توضیح ارزیابی خودش از وضعیت بازنمایی تاریخ در تولیدات نمایشی تلویزیون اظهار کرد: در تلویزیون کارهای تاریخی ایرانی خوبی ساخته شده و اوایل انقلاب هم این دست کارها و آثار زیاد بوده و در دورهای مغفول مانده است.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، حسن آخوندپور افزود: البته در سالهای اخیر کارهای تاریخ ایرانی برجسته شدهاند و بهخصوص 100 سال گذشته، تاریخ معاصر و دوران پهلوی و قاجار برای تلویزیون مهم شده است.
وی در پاسخ به این سؤال که در ساخت اثر تاریخی، وجه عبرتآموز آن برجسته است یا وجه درام و قصه، عنوان کرد: نمیشود اینگونه تفکیک کرد. در زمان تولید کار، مهمترین چیز درام و قصه است و بعد از آن روی گونه (ژانر) اثر و جزئیات آن تمرکز میشود. تمییزی نیست، اما برای هر فیلمساز درام و قصه، اهمیتی ویژه دارد.
این کارگردان و فیلمنامهنویس تأکید کرد: سریال تلویزیونی که مضمون تاریخی را برجسته میکند، بیش از هر زمینه تبیینی و تحلیلی مانند کتاب و روزنامه و حتی فضای اینترنت میتواند اثرگذاری داشته باشد، چون تاریخ در سریالها با داستان و روایت همراه میشود و مخاطب ایرانی قصه و داستان را بسیار دوست دارد و اگر بخشهای مختلف تاریخ ایران با قصه و داستان روایت شود، اثرگذاری بسیار بیشتری خواهد داشت.
آخوندپور در پاسخ به این سؤال که آیا حجم و عمق پرداخت تاریخ در رسانه ملی، متناسب با ظرفیتهای تمدنی ما بوده است، بیان کرد: قطعاً نبوده است، چراکه اگر در این 40 سال تمام توان و ظرفیتمان بر تولیدات تاریخی گذاشته میشد، باز هم 100 سال دیگر نیاز بود که بشود تمام ظرفیتهای تاریخی و فرهنگی ایران را موردتوجه قرار داد.
وی با اشاره به لزوم تغییر در دادههای تاریخی برای تبدیل به اثر تصویری تأکید کرد: تاریخ نوشته نشده است که از آن درام بیرون کشیده شود. تاریخ نوشته شده است که بخشی از حقیقت جامعه و کائنات در آن ثبت شود و کسی که میخواهد از این حقیقت برای فیلم و سریال و درام استفاده کند، باید دخل و تصرفی در آن داشته باشد. در این میان بخشی از وقایع خودبهخود به یک درام نمایشی نزدیکترند، درنتیجه، تغییرات کمتری نیاز است، اما برخی دیگر فاصله دارند و برای بیان حقیقت در یک قصه باید تغییراتی ایجاد کرد تا آن حقیقت تبدیل به فیلم شود. برایناساس بخشی از این تغییرات ناگزیر است و تا زمانی که حقیقت وارونه نشده و گم نشود این دخل و تصور بسته به آدمها و تخیلهایشان گروه گستردهای پیدا خواهد کرد.
کارگردان مجموعه نمایشی «عشق کوفی» در پاسخ به این سؤال که حساسیتهای دینی، قومی و سیاسی در کارهای شما چگونه در طول تولید مدیریت میشوند تا هم دقت و سندیت تاریخی حفظ و هم قصه روایت شود، یادآور شد: در کارهای سالهای اخیرم من فقط کارگردان بودهام. بخش عمده حساسیت کار تاریخی در فیلمنامه لحاظ شده است که اگر همه چیز رعایت شده باشد، جلو بردن کار برای کارگردان راحتتر میشود، ولی اگر اصول در فیلمنامه رعایت نشده باشد، باید در صحنه اعمال شود که این ناممکن نیست، اما امکان خطا دارد. درنهایت باید به حقیقت پایبند بود. البته که نیاز نیست که جزءبهجزء رفتار شخصیتها برگرفته از واقعیت باشد. آخوندپور با بیان اینکه هر کاری که تمام میشود، امضای شخصی دارد، عنوان کرد: بسیاری به من بازخورد میدهند که کارهای تو حالی دارد و حسی را برمیانگیزد که نمیدانم چه حالی دارد. همیشه آخرین کارم را بیش از کارهای قبلی دوست دارم. در حال حاضر آخرین کارم «رؤیای نیمهشب» است که بسیار دوستش دارم، چون پختگی آن بیش از آثار قبلیام بوده است؛ فضای کار شخصیتهای مغول و فارس و عراقی آن زمان را داشت و همه اینها فضای قصه را جذاب کرده است.