محمدمهدی خالقی، مستندساز درباره تولید مستند از مراسم وداع تاریخی با امام مجاهد شهید انقلاب توضیح داد: ما در جریان وداع با رهبر شهید مشغول تولید طرحی بودیم که محوریت آن، ثبت خاطرات و حالوهوای یکی از همسایگان قدیمی امام شهید انقلاب بود. این فرایند، شامل چند روز حضور در فضای خاطرهانگیز محل سکونت پیشین ایشان و بازخوانی خاطرات سالهای دور بود که با حسوحال ایشان نسبت به شهادت رهبر انقلاب و خانوادهاش گره خورده بود.
به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، وی در این مسیر ما را همراهی کرد و ما این شخص را به فضاهایی بردیم که با زندگی رهبر انقلاب پیوند داشت و درنهایت، ایشان را در مراسم تشییع پیکر در مشهد همراهی کردیم تا لحظات وداع این همسایه قدیمیبا رهبر شهید را به تصویر بکشیم.
وی در پاسخ به پرسشی پیرامون اهمیت و تأثیر ثبت مستند رویداد وداع با رهبر شهید توسط مستندسازان عنوان کرد: ثبت این رویداد عظیم، نخستین گام برای ماندگار کردن آن برای نسلهای آینده است که احتمالاً رهبر شهید را ندیدهاند. این اهمیت کار مستندساز را نشان میدهد. برخلاف گزارشهای خبری که خصلتی زودگذر دارند و پس از مدتی به دست فراموشی سپرده میشوند که البته جایگاه خود را دارند و بهدرستی انجام میگیرند، اما مستند، منبع اصلی رجوع هنرمندان و پژوهشگران در سالهای آینده خواهد بود.
خالقی اضافه کرد: اگر قرار باشد در آینده درباره این وداع میلیونی، اثری هنری خلق شود، قاعدتاً همه به راشها و مستندات ضبط شده توسط مستندسازان رجوع خواهند کرد. همکاران ما در تهران، مشهد، سایر شهرها و حتی در عراق، حضور حماسی و هوشمندانهای داشتند و عکاسان مستند نیز در کنار عکاسان خبری، نقش بسزایی در ثبت دقیق این تاریخ ایفا کردند.
وی تصریح کرد: من در طول سالیان حضورم در مشهد، در تمام رویدادهای مهم از تشییع شهدای گرانقدر گرفته تا مراسم تشییع شهید رئیسی و شهید حاج قاسم سلیمانی و راهپیماییها حضور داشتهام، اما حقیقت این است که مشهد در تاریخ خود، هرگز چنین جمعیتی را به خود ندیده بود. آنچه در مراسم وداع امام شهید انقلاب توجه من را بیش از همه جلب کرد، تکثر و تنوع لایههای اجتماعی بود.
کارگردان مستند «ایوان» ادامه داد: مستندسازی از وقایعی نظیر جنگ، سیل، زلزله یا چنین مراسمی، در زمره مستند بحران قرار میگیرد. در اینگونه موقعیتها، مجالی برای آزمونوخطا یا کسب تجربه وجود ندارد، بلکه مستندساز باید از تجربههای اندوخته خود بهره بگیرد. مستندساز باتجربه در چنین شرایطی شلوغکاری نمیکند و انرژی خود را هدر نمیدهد. او میداند در چه زمانی و در چه نقطهای حاضر شود تا راشهای مطلوب را ضبط کند. به اعتقاد من، اگر کسی این مدیریت انرژی را داشته باشد، پیروز است وگرنه کسانی که با رفتارهای غیرحرفهای خود را در معرض حوادث پیشبینینشده قرار میدهند، نهتنها نتیجه نمیگیرند، بلکه به کارشان لطمه وارد میشود.
وی عنوان کرد: ما با پیشبینی دقیق و اتکا به تجربیات گذشته، سعی کردیم در نقاط کلیدی مستقر شویم. البته نمیتوانم بگویم همهچیز با تدبیر ما بود. بدون شک، لطف خدا و عنایت امام رضا (ع) و مدد رهبر شهید بود که باعث شد تصاویر مطلوب، یعنی آن رابطه دوطرفه احساسی بین مردم و پیکر، بهخوبی ثبت شود.
این مستندساز درباره تولید مستند از مراسم بدرقه رهبر شهید بهعنوان یک طرح حرفهای یا تلاش برای عمل به ریشههای اعتقادی گفت: من همواره سعی کردهام فعالیتهای هنریام همسو با ایدئولوژی و باورهایم باشد و هرگز طرحی را که با اعتقاداتم در تضاد بوده، نپذیرفتهام. حتی اگر بین دو طرح که هر دو مطابق با اعتقاداتم بوده اولویتی وجود داشته، سعی کردهام کاری را انتخاب کنم که در آن زمان و مکان، اثرگذارتر باشد. این مراسم، بزرگترین واقعه انسانی تاریخ معاصر بود که با حضور بیش از ۴۰ میلیون نفر در دو کشور رخ داد. لذا ساخت مستند از چنین رویداد بینظیر و تکرارنشدنی، یک ضرورت حرفهای و یک وظیفه اعتقادی است.